Ik wil ook mooie dingen maken!

Volgens het verhaal was dat het eerste wat ik riep toen we op familiebezoek waren in Schoonhoven, de Zilverstad van Nederland. Ik moet een jaar of 3 zijn geweest, we hadden een wandeling door de stad gemaakt waar op dat moment de Nationale Zilverdag Schoonhoven plaats vond.

Het maken van mooie dingen heeft me nooit losgelaten, al vroeg was kunstzinnig bezig zijn heel belangrijk, ik kreeg daar dan ook alle ruimte voor thuis. Tekenen, schilderen, boetseren, noem het maar op. Na mijn middelbare school die ik in Antwerpen heb gedaan kwam de goudsmid ambacht weer op mijn pad. Ik ben toen de opleiding Goud en Juwelen aan het TnA (Technicum Noord Antwerpen, Londenstraat) gaan volgen.

Daar kwam de echte passie voor mooie dingen maken weer boven. Al snel vond ik het gebruiken van oude technieken veel fascinerender dan het gebruik maken van computers en 3D printers en zo, tuurlijk hoort dat er ook bij maar er zullen er genoeg zijn die daar veel beter in zijn dan ik.

Laat mij maar lekker ouderwets met mijn handen werken.

In het laatste jaar van de opleiding was er de HRD-Awards Antwerpen.

Een wetstrijd in het Diamantmuseum van Antwerpen voor scholen. Mijn sieraad was een van de geselecteerde stukken om mee te mogen doen. Ik was er heel trots op dat mijn armband toen ook enkele maanden in het museum heeft mogen liggen. Het thema dat jaar was 'Gestolde Poëzie', mijn inspiratie kwam van een gedichtje van Toon Herman.

Een klein, lief gedichtje dat gaat over dat we overal een klein stukje van zijn, van de aarde, de regen, de bergen en alles samen maken we het heelal. De armband heb ik gemaakt van zijde met daarop in kaligrafie geschreven en zilver. De zijde beweegt rond de arm en draagt het gedichtje, het zilver "stolt" rond de arm en bewaard voor eeuwig het gedichtje. Daar heb ik ook de 2e prijs voor beste ontwerp gewonnen, dat smaakte naar meer.

Het was na dit avontuur dan ook een logische stap om verder te willen gaan met sieraden en mijn zoektocht naar mijn weg in deze wereld.

De kunstacademie in Maastricht voelde al vlug als een gevecht tegen een gevestigde orde waar ik niet thuishoorde. Oude technieken hoorde niet in een moderne wereld. Daar was ik het niet mee eens. In deze periode heb ik geleerd wat niet bij mij past, dat zijn ook waardevolle lessen geweest.

Het maakte mij alleen maar meer duidelijker, welk pad ik het liefste volg.

Verhalen omzetten in technieken, op zoek gaan naar de juiste handeling om het verhaal om te zetten naar een sieraad dat je niet alleen maar draagt, maar beleeft.

Verschillende projecten kwamen op mijn pad. 7 Stories was het eerst grote project, een concept-store waar ik een van de 7 creatieveling was. Dit was een kort maar wel heel leerzaam moment.

Ondertussen was ik bezig mijn weg te vinden in de kunstwereld onder de naam Silverdust.

Door het gebrek aan ruimte thuis ben ik op verschillende plaatsen ateliers gaan huren. Dit gaf meteen ook de mogelijkheid om op verschillende manieren van het ambacht te kunnen proeven. Elke goudsmid heeft natuurlijk zijn eigen werkwijze en visie.

The Milano Jewelry Week was het volgende grote project. Wat was dit spannend, enkele vermeldingen in verschillende tijdschriften. Mijn sieraden die daar tentoongesteld werden. Ik was onderdeel van de groep voor jong talend.

Daar ben ik heel erg van gegroeid, als ontwerper en goudsmid.

Er valt nog een hoop te leren, maar ik geloof als mens dat je nooit klaar bent met leren.

Nu was het tijd voor een volgende stap op mijn pat, een eigen winkel, een plek waar ik mensen kennis kan laten maken met mijn wereld als goudsmid / ontwerper.

Waar verhalen worden gedeeld en tot sieraden gesmeed zijn.

Zoals je kan lezen, houd ikzelf ook van het vertellen van verhalen. Maar mijn verhaal is nog lang niet klaar, het is pas net begonnen.